کادر درمان امسال تأسیس شد تا از متخصصان مراقبتهای بهداشتی که در خارج آموزش دیدهاند و با چالشهای فرآیند دشوار اخذ مجوز، مراحل ویزا و موانع زبانی روبرو هستند، حمایت کند. هدف این انجمن، کمک به آنها برای یافتن شغل و مشارکت در سیستم سلامت دانمارک است.
ایناس شکری، پرستار متخصص ۴۲ سالهای از ایران، یکی از بنیانگذاران کادر درمان است.
او میگوید:
«به نظر میرسد که همیشه کمبود پرستار و پزشک در دانمارک وجود دارد و کشور نیاز دارد آنها را جذب کند. اما وقتی این افراد وارد دانمارک میشوند، تقریباً غیرممکن است که بتوانند شغلی پیدا کنند.»
یافتن شغل به عنوان یک متخصص مراقبتهای بهداشتی در دانمارک آسان نیست، برخلاف آنچه بسیاری تصور میکنند. به همین دلیل، ایناس تصمیم گرفت انجمنی برای حمایت از این گروه راهاندازی کند. در مارس امسال، آنها فعالیت خود را رسمی کردند. اکنون کادر درمان حدود ۵۰۰ عضو دارد — عمدتاً ایرانی، اما این انجمن برای همه ملیتها باز است.
ایناس میگوید:
«هدف ما این است که سیستم را هم برای دانمارک و هم برای خودمان بهتر کنیم.»
او اشاره میکند که صدها پزشک و پرستار خارجی در دانمارک حضور دارند، اما نمیتوانند کار کنند.
یکی از بزرگترین مشکلات، تفاوت بین آموزش زبان و نیازهای واقعی در محیط پزشکی است.
او میگوید:
«دورههای زبان دانمارکی، روی ارتباطات روزمره تمرکز دارند، نه زبان تخصصی پزشکی. یادگیری زبان پزشکی زمان بیشتری میبرد و بدون آن نمیتوان شروع به کار کرد.»
مسئله دیگر، مدت زمان ویزاست. پرستارانی که با ویزای جستجوی شغل وارد میشوند، معمولاً مجوزی سهساله دریافت میکنند. اما این مدت از تاریخ صدور شروع میشود که شامل زمان انتظار در کشور مبدأ، فرآیند ویزا و نقل مکان میشود، بنابراین فقط حدود دو و نیم سال در دانمارک باقی میماند. بعد هم باید در دوره زبان شرکت کرد.
ایناس میگوید:
«شما ماهها زمان را از دست میدهید قبل از آنکه اصلاً بتوانید به دنبال کار به عنوان پرستار بگردید. وقتی آماده کار هستید، زمان زیادی گذشته است.»
در حالی که مسیری ویژه برای پزشکان، پرستاران و گاهی دندانپزشکان خارجی ایجاد شده، گرفتن مجوز کار در بیمارستانهای دانمارک همچنان دشوار است. این فرایند معمولاً شامل یک دوره ششماهه آموزشی در بیمارستان و سپس ارزیابی است. اما بیمارستانها ملزم به ارائه این موقعیتها نیستند و بسیاری منابع لازم را ندارند.
ایناس میگوید:
«حدود ۱۷۰۰ پرستار خارجی در دانمارک حضور دارند. تقریباً ۱۴۰۰ نفر آنها از ایران هستند. اما تنها حدود ۳۵۰ نفر موفق به اخذ مجوز کار شدهاند.»
او ادامه میدهد:
«به همین دلیل است که علیرغم جذب متخصصان، همچنان کمبود نیروی درمانی وجود دارد. این افراد اینجا هستند، اما نمیتوانند کار کنند.»
به گفته ایناس، دلیل اصلی، هزینه است. بیمارستانها باید بودجه برنامههای ارزیابی را خارج از بودجه عادی خود پیدا کنند. در عمل، این بدان معناست که تعداد کمی از متقاضیان پذیرفته میشوند و بسیاری مجبور میشوند در رستورانها کار کنند یا از پسانداز شخصیشان برای انتظار استفاده کنند.
پزشکان خارجی هم تجربهای مشابه دارند. یکی از اعضای کادر درمان بیش از ۳۰۰ درخواست شغلی ارسال کرده، اما نتیجهای نگرفته است. به او مستقیماً گفتهاند:
«ما پزشکان دانمارکی را ترجیح میدهیم.»
ایناس میگوید برخی دیگر، حتی پس از گذراندن آموزشهای لازم — گاهی بدون حقوق — هنوز شغلی دریافت نکردهاند.
انجمن شروع به تماس با وزارتخانهها و نهادهای دولتی کرده تا آگاهی ایجاد کند، اما پاسخها محدود بودهاند. ایناس باور دارد که راههایی برای بهبود سیستم وجود دارد — از جمله ارائه ویزاهای طولانیتر، افزایش موقعیتهای ارزیابی در بیمارستانها یا اجازه دادن به پزشکان برای ارزیابی توسط پزشکان عمومی در دانمارک.
او در پایان میگوید:
«بسیاری از این افراد با فرزندانشان آمدهاند و تحت فشار زیادی زندگی میکنند که این فشار حتی روی کودکانشان هم تأثیر گذاشته است.»
«ما درک میکنیم که قوانین سختگیرانه لازم هستند، اما همچنین به مسیری واقعبینانه برای رسیدن به اهداف نیاز داریم.»